//////

Archive for the Dylematy cywilizacji informatycznej Category

FUNKCJE WIEDZY

Tak więc funkcje wiedzy w społeczeństwie przeszły zasadniczą ewolucję, a sama produkcja wiedzy stała się działalnością gospodarczą, o mierzalnych nakładach i wy­nikach. Poszczególne państwa i przemysły, a przede wszystkim właściciele chronio­nych wynalazków i innowacyjnych rozwiązań konkurują o maksymalne zyski z ich sprzedaży i występują we wspomnianej już podwójnej roli: naukowców-twórców i menedżerów-handlowców. Zmiany te muszą oddziaływać również na istotę, sens, zadania i organizację działalności informacyjnej, o czym nie zawsze się pamięta, ma­jąc na uwadze tylko swobodny przepływ informacji tzw. wolnej, niezawłaszczonej, 0   przecenianej z reguły wartości dla bieżących potrzeb praktyki i postępu.

W ŚWIETLE KOMERCJALIZACJI

W świetle komercjalizacji nauki osią­gnięcia te są dobrami zawłaszczonymi, mają walory strategiczne i coraz częściej stanowią samodzielny przedmiot wymiany, czy to jako wynalazki i patenty, wiedza technologiczna typu know-how, czy jako dokumentacja techniczna, znaki zastrze­żone lub prawa autorskie.    Socjologowie nauki porównują zachowania naukowców inwestujących swój potencjał intelektualny w badania, dzięki którym spodziewają się polepszenia swej pozycji naukowej, do zachowania inwestorów, którzy dzięki przemyślanym lokatom kapitału oczekują wzrostu swojej pozycji rynkowej, tym bardziej, że zdobywanie środków na badania coraz częściej łączy się ze zdolnością do rynkowej eksploatacji rezultatów badań, co jeszcze bardziej upodabnia naukowców do menedżerów i przedsiębiorców.

SZCZEGÓLNE ZNACZENIE

Problemy te mają szczególne znaczenie i muszą być brane pod uwagę w warunkach tworzenia wspólnot europejskich, gdyż w wyniku powszechnej komercjalizacji na­uki nawet informacja jest obecnie towarem. Wobec tego twórcy rozwiązań innowa­cyjnych, oprócz starań o uznanie w środowisku, a w sferze nauki m.in. w celu zdo­bywania odpowiednich stopni i tytułów naukowych, usilnie dążą do zapewnienia sobie autorstwa wyników swoich opracowań, a następnie aktywnie uczestniczą w sprzedaży swej wiedzy, umiejętności i praw. Zapewniają im to traktaty Unii Europejskiej, które mimo że — w ramach tzw. czterech wolności — gwarantują swobodny przepływ siły roboczej, towarów, usług i kapitałów między państwami członkowskimi, to jednak nie gwarantują; swobodnego przepływu informacji o     najnowszych rozwiązaniach, innowacjach.

OCHRONA WŁASNOŚCI

Ochronie tych praw sprzyja fakt, iż innowacyjne rozwiązania w nauce, technice, kulturze i pozostałych dziedzinach po spełnieniu określonych warunków — podlegają zawłaszczeniu na rzecz ich twórców i ochro­nie przed niedozwolonym ich wykorzystywaniem przez nieuprawnionych, na mocy obowiązującego ustawodawstwa oraz porozumień międzynarodowych, w tym norm prawa autorskiego, prawa własności przemysłowej, prawa zwalczania nie­uczciwej konkurencji itd. Prawa ochrony własności intelektualnej mają też decydujący wpływ na procesy wdrażania, czyli bezpośredniego zastosowania w praktyce, a także upowszechnia­nia osiągnięć nauki i techniki oraz na-działalność informacyjną w tym zakresie.

DZIAŁALNOŚĆ CZŁOWIEKA

Dotyczą więc zagadnień związanych z rezultatami intelektualnej działalności człowieka.Zdefiniowane w konwencji o utworzeniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) pojęcie „własność intelektualna” obejmuje prawa do: dzieł literackich, artystycznych i naukowych; działalności wykonawczej artystów, zapi­sów dźwięku oraz audycji radiowych i telewizyjnych; wynalazków we wszystkich dziedzinach ludzkiej działalności; odkryć naukowych; wzorów użytkowych i prze­mysłowych; znaków towarowych; znaków usługowych; nazw firmowych i oznaczeń handlowych; ochrony przed nieuczciwą konkurencją oraz wszelkie inne prawa dotyczące działalności intelektualnej w dziedzinach: przemysłowej, nauko­wej, literackiej i artystycznej.

NADRZĘDNY CEL

Nadrzędnym celem rzecznika prasowego jest takie służenie ministrowi-politykowi, aby mógł on sprawnie realizować swój program wy­borczy. Osiągnięcie tego celu nie jest możliwe bez właściwych kompetencji, porozu­mienia, bliskiej współpracy i odpowiednich regulacji prawnych. Polityka informacyjna dotyczy też w pewnym sensie przepływu informacji naukowej. Nauka i jej wyniki oraz własność, dawniej pojęcia niezależne, a nawet przeciwstawne — gdyż odnoszące się do zupełnie różnych dziedzin działalności obecnie występują razem w koncepcji ochrony praw własności intelektualnej. Okre­ślenie to oznacza, że chodzi o własność wynikającą z twórczej działalności intelektu­alnej, intelektu, inteligencji, a więc opartą na zdolności postrzegania lub myślenia, ro­zumienia zarówno rzeczy postrzeganych bezpośrednio przez zmysły, jak i poznawa­nych przez rozum.

ROZDZIELENIE DZIAŁALNOŚCI

Stąd też zauważyć można sporą dowolność w interpretacji przepisów regulujących kwestie związane z umiejscowieniem tego stanowiska bądź w strukturach politycznych, bądź urzędni­czych. Tym samym — w zależności od przyjętej w poszczególnych ministerstwach formuły — rzecznik jest albo politykiem (jeśli funkcjonuje w ramach gabinetu poli­tycznego), albo urzędnikiem służby cywilnej i w każdym z tych przypadków podle­ga innym procedurom — zarówno w zakresie obowiązków i ograniczeń, jak i praw. Inny jest również jego status wewnątrz instytucji i w kontaktach z dziennikarzami. Zgodnie z rozdzieleniem działalności informacyjnej od polityki informacyjnej rzecz­nik prasowy powinien zajmować miejsce w biurze politycznym ministerstwa.

OBOWIĄZUJĄCA USTAWA

Obowiązująca ustawa o służbie cywilnej sytuuje rzecznika w gronie urzędników kor­pusu służby cywilnej — na stanowisku średniego szczebla zarządzania. Wynika z tego podległość służbowa rzecznika względem dyrektora generalnego w minister­stwie. Można przypuszczać, że zadania rzecznika skupiają się wówczas wokół spraw związanych z administrowaniem i kierowaniem podległym mu zespołem — a nie —  co wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z 8 stycznia 2002 r. — z wykonywa­niem polityki informacyjnej. :Niezwykle ważne jest docenienie roli, jaką odgrywają rzecznicy prasowi woje­wodów. Są oni przecież rzecznikami rządu w terenie. To do nich należy zadanie „sprzedawania” prac rządu w województwach.

ROLA RZECZNIKÓW PRASOWYCH

Stąd też rola rzeczników prasowych rządu i poszczególnych organów administracji rządowej nadal będzie się skupiać na współtworzeniu i kreowaniu polityki informacyjnej. Takie rozwiązania przyjęto m.in. w Niemczech, we Francji, w Wielkiej Brytanii, Belgii, Szwecji, we Wło­szech oraz w Austrii. Przytoczony wcześniej zapis rozporządzenia rodzi również dalsze implikacje w postaci takiego umiejscowienia w strukturze organizacyjnej osób pełniących funk­cje rzecznika prasowego, aby miały one realne możliwości koordynacji wiadomości docierających do opinii publicznej. Niemniej jednak ustawodawca nie określił jasno zaszeregowania rzecznika w strukturze organizacyjnej poszczególnych ministerstw.


W KRAJACH UE

Tak jak to się dzieje w krajach Unii Europejskiej, zadania z zakresu kreowania polityki informacyjnej należą do Centrum Informacyjnego Rządu (CIR) działają­cego przy Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Jednak pomysł centralizacji polity­ki informacyjnej na wielką skalę nie wydaje się najlepszym z możliwych. Kanony światowe i europejskie wskazują, iż CIR powinno być zespołem współpracujących ze sobą czterech mniejszych biur: biura prasowego, odpowiadającego za bieżącą obsługę dziennikarzy; biura informacyjnego, tworzącego i wdrażającego strategie komunikacyjne, pełniącego jednocześnie funkcję rządowej agencji public rela- tions; biura analiz, badającego reakcje opinii publicznej na wydarzenia i decyzje polityczne; biura komunikacji społecznej, odpowiadającego za bezpośrednie kon­takty z pojedynczymi obywatelami.

Reklama
error: Content is protected !!