//////

DZIAŁALNOŚĆ CZŁOWIEKA

Dotyczą więc zagadnień związanych z rezultatami intelektualnej działalności człowieka.Zdefiniowane w konwencji o utworzeniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) pojęcie „własność intelektualna” obejmuje prawa do: dzieł literackich, artystycznych i naukowych; działalności wykonawczej artystów, zapi­sów dźwięku oraz audycji radiowych i telewizyjnych; wynalazków we wszystkich dziedzinach ludzkiej działalności; odkryć naukowych; wzorów użytkowych i prze­mysłowych; znaków towarowych; znaków usługowych; nazw firmowych i oznaczeń handlowych; ochrony przed nieuczciwą konkurencją oraz wszelkie inne prawa dotyczące działalności intelektualnej w dziedzinach: przemysłowej, nauko­wej, literackiej i artystycznej.

NADRZĘDNY CEL

Nadrzędnym celem rzecznika prasowego jest takie służenie ministrowi-politykowi, aby mógł on sprawnie realizować swój program wy­borczy. Osiągnięcie tego celu nie jest możliwe bez właściwych kompetencji, porozu­mienia, bliskiej współpracy i odpowiednich regulacji prawnych. Polityka informacyjna dotyczy też w pewnym sensie przepływu informacji naukowej. Nauka i jej wyniki oraz własność, dawniej pojęcia niezależne, a nawet przeciwstawne — gdyż odnoszące się do zupełnie różnych dziedzin działalności obecnie występują razem w koncepcji ochrony praw własności intelektualnej. Okre­ślenie to oznacza, że chodzi o własność wynikającą z twórczej działalności intelektu­alnej, intelektu, inteligencji, a więc opartą na zdolności postrzegania lub myślenia, ro­zumienia zarówno rzeczy postrzeganych bezpośrednio przez zmysły, jak i poznawa­nych przez rozum.

ROZDZIELENIE DZIAŁALNOŚCI

Stąd też zauważyć można sporą dowolność w interpretacji przepisów regulujących kwestie związane z umiejscowieniem tego stanowiska bądź w strukturach politycznych, bądź urzędni­czych. Tym samym — w zależności od przyjętej w poszczególnych ministerstwach formuły — rzecznik jest albo politykiem (jeśli funkcjonuje w ramach gabinetu poli­tycznego), albo urzędnikiem służby cywilnej i w każdym z tych przypadków podle­ga innym procedurom — zarówno w zakresie obowiązków i ograniczeń, jak i praw. Inny jest również jego status wewnątrz instytucji i w kontaktach z dziennikarzami. Zgodnie z rozdzieleniem działalności informacyjnej od polityki informacyjnej rzecz­nik prasowy powinien zajmować miejsce w biurze politycznym ministerstwa.

OBOWIĄZUJĄCA USTAWA

Obowiązująca ustawa o służbie cywilnej sytuuje rzecznika w gronie urzędników kor­pusu służby cywilnej — na stanowisku średniego szczebla zarządzania. Wynika z tego podległość służbowa rzecznika względem dyrektora generalnego w minister­stwie. Można przypuszczać, że zadania rzecznika skupiają się wówczas wokół spraw związanych z administrowaniem i kierowaniem podległym mu zespołem — a nie —  co wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z 8 stycznia 2002 r. — z wykonywa­niem polityki informacyjnej. :Niezwykle ważne jest docenienie roli, jaką odgrywają rzecznicy prasowi woje­wodów. Są oni przecież rzecznikami rządu w terenie. To do nich należy zadanie „sprzedawania” prac rządu w województwach.

ROLA RZECZNIKÓW PRASOWYCH

Stąd też rola rzeczników prasowych rządu i poszczególnych organów administracji rządowej nadal będzie się skupiać na współtworzeniu i kreowaniu polityki informacyjnej. Takie rozwiązania przyjęto m.in. w Niemczech, we Francji, w Wielkiej Brytanii, Belgii, Szwecji, we Wło­szech oraz w Austrii. Przytoczony wcześniej zapis rozporządzenia rodzi również dalsze implikacje w postaci takiego umiejscowienia w strukturze organizacyjnej osób pełniących funk­cje rzecznika prasowego, aby miały one realne możliwości koordynacji wiadomości docierających do opinii publicznej. Niemniej jednak ustawodawca nie określił jasno zaszeregowania rzecznika w strukturze organizacyjnej poszczególnych ministerstw.


W KRAJACH UE

Tak jak to się dzieje w krajach Unii Europejskiej, zadania z zakresu kreowania polityki informacyjnej należą do Centrum Informacyjnego Rządu (CIR) działają­cego przy Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Jednak pomysł centralizacji polity­ki informacyjnej na wielką skalę nie wydaje się najlepszym z możliwych. Kanony światowe i europejskie wskazują, iż CIR powinno być zespołem współpracujących ze sobą czterech mniejszych biur: biura prasowego, odpowiadającego za bieżącą obsługę dziennikarzy; biura informacyjnego, tworzącego i wdrażającego strategie komunikacyjne, pełniącego jednocześnie funkcję rządowej agencji public rela- tions; biura analiz, badającego reakcje opinii publicznej na wydarzenia i decyzje polityczne; biura komunikacji społecznej, odpowiadającego za bezpośrednie kon­takty z pojedynczymi obywatelami.

SZCZEGÓŁOWE ZADANIA

Do szczegółowych zadań rzecznika prasowego ministra należy wyjaśnianie dzia­łań, inicjatyw i programów.podejmowanych przez ministra, a także przedstawianie stanowiska w sprawach należących do zakresu działania danego organu administra­cji rządowej. Tak sformułowana kwestia zadań rzecznika prasowego sugeruje, iż właśnie na tej funkcji ciąży obowiązek kreowania polityki informacyjnej danego resortu, wojewody czy rządu (w przypadku rzecznika prasowego — rządu).  Niemniej jednak—aby uniknąć posądzenia o uproszczenie tej kwestii — warto dodać, że two­rzenie polityki informacyjnej nie jest i nigdy nie będzie wynikiem działalności jednej osoby, choć zwykle personalnie to rzecznik rządu właśnie (bądź rzecznicy poszcze­gólnych organów) jest obarczany odpowiedzialnością za wszelkie informacje docie­rające do opinii publicznej.

ZGODNIE Z UWARUNKOWANIAMI

Zgodnie z paragrafem 5, pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r., rzecznika prasowego wyznacza i odwołuje z tej funkcji organ administracji rządowej, który ten rzecznik reprezentuje. Rzecznicy w zakresie swej działalności informacyjnej bezpośrednio podlegają tym organom administracji rządowej. Ustawo­dawca więc jasno precyzuje pozycję rzecznika prasowego przez nazwanie go rzecz­nikiem prasowym ministra. Niekiedy jednak przedstawiciele środków masowego przekazu używają określenia,/zecznik prasowy ministerstwa”, co jest w rozumie­niu niniejszego rozporządzenia— błędem. Zgodnie z przytoczonymi uwarunkowaniami prawnymi poszczególni ministrowie mogą, ale nie muszą powoływać swych reprezentantów do kontaktów z mediami.

PRECYZYJNE ROZPORZĄDZENIE

Rozporządzenie to precyzuje także, kto może pełnić funkcję rzecz­nika prasowego w organach administracji rządowej. Powinna to być osoba mająca kwalifikacje wymagane na stanowisku doradcy ministra (w przypadku rzecznika pra­sowego wojewody — na stanowisku wojewódzkiego rzecznika prasowego), a ponad­to      kwalifikacje i praktykę dziennikarską. Niemniej jednak w Załączniku nr 1 do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 października 1999 r. w tabeli grup stanowisk urzędniczych wymóg praktyki dziennikarskiej nie został zapisany. W wymaganych kwalifikacjach rzecznika prasowego umieszczono tylko wyższe wykształcenie. Dyplomem ukończenia studiów oraz praktyką dziennikarską legity­mowała się większość rzeczników prasowych rządu, m.in. Jerzy . Urban, Marcin Gogulski, Małgorzata Niezabitowska, Jarosław Sellin, Tomasz Tywonek, a także Antoni Styrczula i Aleksandra Jakubowska.

ADMINISTRACJA PAŃSTWOWA

Dotyczy to również administracji państwowej. Wszystkie te jednostki mogą powoływać rzeczników, ale nie muszą. Sposób ich dzia­łania oraz zakres obowiązków jest wewnętrzną sprawą zatrudniającej ich instytucji.Ustawowe postanowienia uzupełniają przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 listopada 1995 r. w sprawie trybu udostępniania prasie informacji oraz orga.- nizacji i zadań rzeczników prasowych w urzędach organów administracji rządowej. Przede wszystkim wskazano podmioty, na których ciąży obowiązek udzielenia prasie informacji. Są to naczelne, centralne i terenowe organy administracji rządowej, przedsiębiorstwa państwowe i spółki Skarbu Państwa oraz inne państwowe jednost­ki organizacyjne.




Polecane
Warto przeczytać
Słowa kluczowe
wysyłka kwiatów do Irlandii